Het scheren van de alpaca

De alpaca produceert jaarlijks een grote hoeveelheid wol, tussen de 2 en de 5 kilogram, of zelfs nog meer.

Daarom wordt de alpaca best 1 maal per jaar geschoren, om de 2 jaar is niet aan te raden om verschillende reden.

Het jaarlijks scheren voorkomt het samenklitten van de wol, welke anders waardeloos wordt voor verwerking.

Tevens voorkomt men hierdoor hittestress bij alpaca’s, waar de alpaca toch behoorlijk gevoelig aan is. Bovendien kan men na het scheren soms een heleboel ziektes en parasieten opmerken, die men dan onmiddellijk kan behandelen.

Anders kunnen de dieren hier nog een jaar langer onopgemerkt mee rondlopen, met wie weet welke gevolgen…

Het beste tijdstip om te scheren is in het voorjaar rond april-mei, wanneer de koudste nachten voorbij zijn.

Het scheren van de alpaca wordt meestal al liggend gedaan. Het dier wordt dan gefixeerd tussen twee palen of andere vaste punten door middel van 2 tuigjes. Hierdoor hebben ze geen bewegingsruimte, waardoor heel veel scheerwonden voorkomen worden. Dit is dus veel veiliger voor de dieren en dat is toch hetgeen een alpacahouder nastreeft. Een alpaca heeft bovendien een veel dunnere huid dan een schaap waardoor scheerwonden vlugger voorkomen.

Het scheren gebeurt het best door twee personen waarvan er minstens één een professionele en ervaren alpacascheerder is. Een alpaca scheren is immers totaal iets anders dan schapen scheren. De andere persoon kan de nodige assistentie bieden. De alpaca dient voor het scheren droog te zijn en van de meeste onzuiverheden ontdaan te worden, wil men geen waardeloze wol verkrijgen. Bij het scheren wordt de wol gesorteerd naar kwaliteit en zuiverheid. Zo wordt het zadel als A kwaliteit, de nek als B kwaliteit en de borst, de bovenbenen en de staart als C kwaliteit geklasseerd. De rest is waardeloos en wordt niet geklasseerd.

Een wolstaal, om de kwaliteit van de wol te testen, wordt aan de bovenkant van de romp, tussen schouder en heup, genomen.

Het knippen van de nagels

Het knippen van de nagels kan gebeuren bij het scheren terwijl het dier gefixeerd ligt. Op deze manier kan je er op een rustige manier voldoende aandacht aan schenken zonder dat het dier veel tegenwerkt. Bij sommige dieren dienen de nagels slechts één keer per jaar geknipt te worden, terwijl het bij anderen na drie keer nog niet voldoende zal zijn. De snelle groei van de nagels kan je wel wat inperken door je dieren op een met beton of met klinkers verharde grond te voederen, waardoor de nagels op een natuurlijke manier afslijten. Doch bij sommige dieren zal ook dit niet voldoende zijn.

Om achteraf infecties te vermijden, dient men bij het knippen er voor te zorgen dat men de nagelwortel niet raakt. Meestal mag je iets lager dan het verlengde van de voetzool knippen. Bij sommige dieren mag je nog iets korter, maar je kan beter een keer te veel moeten knippen dan onmiddellijk te kort te knippen en een bloeding te veroorzaken.

Het verzorgen van de tanden

Ook de tanden dient men bij te vijlen of te slijpen. Dit gebeurt meestal met een dremel, die voorzien is van een diamantschijf. Het slijpen gebeurt terwijl de dieren rechtstaan, zodat men de kop gemakkelijk onder de arm kan vasthouden. Indien men niet naar de tanden zou omkijken, zouden deze te lang kunnen doorgroeien en boven de gehemelteplaat uitkomen, waardoor eetproblemen kunnen ontstaan en het dier kan beginnen te vermageren. Laat dit door een veearts of door iemand met ervaring doen. Het is geen eenvoudige klus en een beschadiging van een of ander monddeel kan ook tot eetproblemen lijden waardoor het dier ook kan gaan vermageren. Bij grotere hengsten kan men ook de vechtkiezen, die achteraan in de bek zitten en als verdedigingsmiddel dienen, bijknippen. Hiervan hoeven enkel de punten afgeknipt te worden.